กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 13 อย่าลงมือ! คนกันเอง!
บรรดานายทหารและหัวหน้าแก๊งที่กำลังเมามายและตกตะลึง สร่างเมาไปกว่าครึ่งในพริบตา ใบหน้าของพวกเขาต่างเผยความหวาดกลัวออกมา
ท่อนแขนของนายพลสั่วเวินที่โอบรัดหลัวอิ๋งอยู่คลายออกตามสัญชาตญาณ แต่ความโกรธเกรี้ยวก็เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว
เขาถลึงตากลมโต ตวาดเป็นภาษาจีนแปร่งๆ “ใครวะ! กล้าบุกเข้ามาในค่ายทหารของฉัน! ทหาร! ทหา...”
เสียงตวาดของเขาขาดห้วงไป
เพราะหลัวเฟยขยับแล้ว
เขากวาดสายตาอย่างรวดเร็วไปที่ทุกคนในห้องที่ถือปืนหรืออาจมีปืน —โดยหลักๆ คือคนที่สวมชุดทหารชาวเมียนมาที่มีปืนพกเหน็บเอวหรือวางอยู่บนโต๊ะ
คุณชายหวังกับบอดี้การ์ดสี่คนที่มาด้วย ดูเหมือนจะทำตามกฎของค่ายทหารจึงไม่มีอาวุธที่เห็นได้ชัดบนตัว
เวลา ไม่อาจปล่อยให้เสียไปแม้แต่นิดเดียว!
ต้องกำจัดภัยคุกคามระยะไกลทั้งหมดก่อนที่ใครจะมีโอกาสยิงปืนเป็นอันตรายต่อน้องสาวและพวกเธอ!