กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 8 แจ้งตำรวจ
หลัวเฟยหาตู้โดยสารและที่นั่งของตัวเองเจอ แล้วดันกระเป๋าเดินทางเข้าไปในชั้นวางสัมภาระเหนือศีรษะ
เขานั่งลงอย่างนุ่มนวลที่ตำแหน่งริมหน้าต่าง
รถไฟความเร็วสูงออกตัวอย่างราบรื่น เร่งความเร็ว ภาพทิวทัศน์ของเมืองนอกหน้าต่างเริ่มถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว
ภายในตู้โดยสาร มีคนพูดคุย มีคนดูโทรศัพท์ มีคนหลับตาพักผ่อน
แต่หลัวเฟยกลับรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม
เขานั่งหลังตรง สองมือวางไว้บนเข่า
สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเหม่อลอย สิ่งที่พาดผ่านสายตาไม่ใช่ทิวทัศน์
แต่เป็นเสียงร้องไห้ตะโกนอย่างสิ้นหวังของพ่อในโทรศัพท์ และความหวาดกลัวที่น้องสาวอาจกำลังเผชิญอยู่
เขาบังคับตัวเองให้คิดและรวบรวมเบาะแส