บทที่ 709 ตำแหน่งที่ไม่อาจยกให้ใคร

บทที่ 707 ตำแหน่งที่ไม่อาจยกให้ใคร

“เมื่อครู่คุณบอกว่า เทพแห่งความโกลาหล ชิงชิ้นส่วนแห่งอนาคตไปส่วนใหญ่แล้วงั้นหรือ?” หลินเสวี่ยหันไปถามราชินีเอลฟ์กะทันหัน

“ใช่” ราชินีพยักหน้า “มีอะไรหรือ?”

“หากเทพแห่งความโกลาหลครอบครองความสามารถในการหยั่งรู้อนาคตได้แล้ว สิ่งที่เราทำกันอยู่ในตอนนี้ยังมีประโยชน์อยู่อีกหรือ?” หลินเสวี่ยถาม

“เรื่องนั้นวางใจได้ อนาคตไม่ได้ถูกแก้ไขได้ง่ายดายขนาดนั้น อนาคตประกอบขึ้นจากกิ่งก้านสาขาที่ไร้ความแน่นอนนับไม่ถ้วน ต่อให้เทพแห่งความโกลาหลได้ความสามารถในการเฝ้ามองอนาคตมา ก็ทำได้เพียงเปลี่ยนแปลงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในวงจำกัด เพื่อชี้นำอนาคตไปในทิศทางที่ได้เปรียบกว่าเท่านั้น แต่ไม่สามารถกำหนดอนาคตที่แน่นอนได้โดยตรง”

ราชินีเอลฟ์กล่าวต่อ “อีกอย่าง สิ่งที่พวกเขาชิงไปในตอนนั้นเป็นเพียงชิ้นส่วนดั้งเดิมของหัวใจแห่งกาลเวลา ไม่ใช่สิ่งที่ถูกระบบเทพยดาเข้าครอบงำโดยธรรมชาติ เปรียบเสมือน ‘แร่ดิบ’ ที่ยังไม่ผ่านการแปรรูป การจะหลอมรวมแร่ดิบเหล่านี้เข้ากับระบบเทพยดาให้กลายเป็นอำนาจที่ใช้งานได้จริงนั้น ต้องใช้เวลาที่ยาวนานมหาศาล”

“‘เวลาที่ยาวนานมหาศาล’ ที่ว่านี่นานแค่ไหน?” หลินเสวี่ยถามย้ำ

“อย่างน้อยก็ต้องนับเป็นล้านปี”