บทที่ 706 ศูนย์กลางกลไกนาฬิกา

บทที่ 704: ศูนย์กลางกลไกนาฬิกา

บริเวณชายขอบของป่ามายาฝัน เต็มไปด้วย "หญ้าแห่งฝัน" และ "ดอกไม้แห่งฝัน" นานาชนิด ซึ่งเป็นผลผลิตจากจินตภาพที่ก่อตัวขึ้นจากการสะสมของธาตุแห่งความฝันอันเข้มข้นในพื้นที่นี้มาเป็นเวลานาน

ในขณะนี้ เจ้าสมเสร็จกินฝันสีชมพูกำลังหมอบอยู่บนทุ่งหญ้าหน้าป่า จมูกยาวของมันซุกไซ้อยู่ท่ามกลางดอกไม้ใบหญ้าแล้วสูดดมอย่างแรง สีหน้าของมันดูเคลิบเคลิ้ม ปากส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจราวกับกำลังเสพของมึนเมา

บนหลังของสมเสร็จกินฝัน "เหมียนเหมียน" นอนนิ่งสนิทอยู่บนขนที่นุ่มฟู หลับใหลไม่ได้สติ ปากเผยอเล็กน้อยและมีเสียงกรนเป็นจังหวะ

"แม่หนูนี่เป็นอะไรไปอีกเนี่ย?" มู่โหยวเดินเข้าไปหาสมเสร็จกินฝัน พลางบีบแก้มเด็กน้อยเพื่อพยายามปลุกเธอ

น่าเสียดายที่เด็กน้อยไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ซ้ำยังขมวดคิ้วแน่น สีหน้าปรากฏแววเจ็บปวด พึมพำออกมาอย่างไม่เป็นภาษาว่า "...ไม่...ไม่เอาแล้ว...ไม่อยากทำโจทย์เลขอีกแล้ว...อ้วก..."

หลังจากที่พวกเขาเดินออกจากป่า ทุกคนต่างก็ตื่นขึ้นมาในทันที มีเพียงเหมียนเหมียนเท่านั้นที่แม้จะเดินพ้นเขตป่าออกมาได้ แต่กลับหลับลึกจนปลุกไม่ตื่น

"เธอน่าจะยังติดอยู่ในความฝันน่ะ" วิเวียนบินมาเกาะบนไหล่ของมู่โหยวแล้วมองเด็กสาว "แต่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นความฝันที่อันตรายอะไรนะ"

มู่โหยวเหลือบมองสมเสร็จกินฝันก็พอจะเดาต้นสายปลายเหตุได้ กลไกการหลับใหลของป่ามายาฝันดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลกับสมเสร็จกินฝัน