กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 687 รังลับในดินแดนรกร้าง
ก่อนที่ช่างเครื่องจะตาย เขาได้ทิ้งพิมพ์เขียวเครื่องจักรจำนวนมหาศาลไว้ใน 'ชื่อเซียว' สิ่งเหล่านี้คือหยาดเหงื่อและผลึกแห่งสติปัญญาตลอดชีวิตของเขา
พิมพ์เขียวเครื่องจักรและอุปกรณ์กว่าพันชนิด แม้ส่วนใหญ่จะไม่มีพลังอำนาจเทียบเท่า 'ชุดเกราะปฐมกาล' แต่ก็นับเป็นมรดกอันล้ำค่าอย่างยิ่ง
ขณะที่มู่โหยวคิดเช่นนั้น เขาก็ได้ยินคำประเมินจากเอวาที่ตามมาติดๆ
"พิมพ์เขียว 1,004 หน้า สมบูรณ์และใช้งานได้ทั้งหมด!"
"ทว่า วัตถุดิบพื้นฐานของพิมพ์เขียวทั้งหมดล้วนเป็นสสารภายใน 'ป่าแห่งพันธนาการ' ซึ่งวัตถุดิบหลายอย่างมีปริมาณน้อยมาก และไม่สามารถใช้วัสดุจากโลกแห่งเทพเจ้าภายนอกมาทดแทนได้"
"อีกทั้งประสิทธิภาพของเครื่องมือส่วนใหญ่ยังอยู่ในระดับธรรมดา ค่าเฉลี่ยเทียบเท่าได้เพียงอุปกรณ์ระดับล่างถึงกลางของโลกแห่งเทพเจ้าเท่านั้น ในโลกภายนอกสามารถหาของที่ใช้งานได้ดีกว่านี้มาทดแทนได้ง่ายๆ"
"ดังนั้น จึงขอประเมินว่าเป็น... มรดกที่ไร้ค่า"
เอวาไม่ไว้หน้าผู้สร้างของมันแม้แต่น้อย มันตีตรา 'ไร้ค่า' ให้กับหยาดเหงื่อแรงกายตลอดชีวิตของช่างเครื่องผู้นี้อย่างตรงไปตรงมา
ไร้ค่า?