บทที่ 669 ระบบนิเวศอันน่าพิศวงของป่าแห่งพันธนาการ (ตอนจบ)

บทที่ 667 ระบบนิเวศอันน่าพิศวงของป่าแห่งพันธนาการ (ตอนจบ)

หลังจากพักผ่อนอยู่ในท้องของหอยทากมาได้ห้าชั่วโมง เสียงลมหวีดหวิวจากภายนอกก็ค่อยๆ เงียบลง

มู่โหยวชะโงกหน้ามองผ่านร่างที่โปร่งแสงของหอยทากออกไป พายุลมคมมีดได้สงบลงแล้ว ทว่าสภาพอากาศกลับดูมืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม

ลมคือสัญญาณนำทางของฝน ตามคำบอกใบ้ที่บรรพบุรุษเดอะฟูลทิ้งไว้ หลังจาก 'ลมคมมีด' ก็จะเป็น 'ฝนแห่งกาลเวลา'

[หอยทากยักษ์ส่งเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ในเสียงนั้นมีความเจ็บปวดปนเปไปกับความรู้สึกโล่งใจ]

[คุณเงยหน้าขึ้นมอง ขณะนี้ร่างของหอยทากถูกหนามผลึกทิ่มแทงจนพรุนไปทั้งตัว พลังชีวิตของมันอ่อนแรงลงจนถึงขีดสุด และในที่สุดมันก็ได้รับอิสระไปพร้อมกับเสียงร้องสุดท้ายนั้น]

[ร่างของหอยทากค่อยๆ ละลายลงราวกับเทียนไขที่ถูกหลอมละลาย มันอ่อนตัวและเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงเปลือกชั้นนอกและแผ่นฟิล์มโปร่งแสงที่แห้งกรัง]

[ภายในช่องท้อง สัตว์ตัวเล็กๆ จำนวนมากเริ่มเข้าแถวเดินออกจากร่างที่ไร้วิญญาณของหอยทาก ในมือของแต่ละตัวต่างประคองไข่กลมๆ เอาไว้]

[คุณกำลังจะลุกขึ้นเดินออกไป แต่สัตว์ตัวอื่นๆ รอบข้างกลับหันมามองคุณ พวกมันจ้องมองมือที่ว่างเปล่าของคุณด้วยท่าทางร้อนรนราวกับจะเตือนว่าคุณลืมบางอย่างไป]

[คุณเหลือบมองไข่ที่ยังเหลืออยู่บนพื้นอีกจำนวนมาก จึงหยิบติดมือมาหนึ่งฟอง สัตว์ตัวอื่นๆ ถึงได้ยอมปล่อยคุณไป แล้วพากันถือไข่ของตนเข้าแถวเดินจากไป]