บทที่ 657 ฉันไม่ใช่คนบาป

บทที่ 655 ฉันไม่ใช่คนบาป

กฎเกณฑ์แห่งการขโมยของเทพเจ้าแห่งการขโมยไม่ใช่กฎเกณฑ์ประเภทต่อสู้โดยตรง

แม้แต่ตัวมู่โหยวเองก็ยังคาดไม่ถึงว่า ในท้ายที่สุดแล้ว เทพเจ้าแห่งการขโมยจะช่วยพลิกสถานการณ์การรบของพวกเขาได้ในรูปแบบนี้

ภายใต้การขโมยอย่างต่อเนื่อง ขณะนี้สมบัติรอบตัวมู่โยวได้กองรวมกันเป็นภูเขาลูกย่อมๆ สูงหลายเมตร จนเกือบจะกลบตัวเขาจนมิด

สมบัติล้ำค่านับหมื่นชิ้นที่เปล่งประกายระยิบระยับถูกทิ้งระเกะระกะอยู่บนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ

ผู้เล่นและศัตรูที่ผ่านไปมาในละแวกนั้นต่างพากันตกตะลึงจนอ้าปากค้าง กลืนน้ำลายอึกใหญ่ หลายคนไม่อาจซ่อนแววตาแห่งความโลภเอาไว้ได้

ทว่าต่อให้โลภเพียงใด ก็ไม่มีใครโง่พอที่จะวิ่งเข้าไปแย่งชิง

ภาพที่มู่โยวไล่ทุบตีเทพเจ้าทั้งเจ็ดเพียงลำพังนั้นทรงพลังเกินไป ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่แรงปะทะจากการต่อสู้ของเหล่าเทพก็เพียงพอที่จะบดขยี้สิ่งมีชีวิตระดับเก้าดาวทั่วไปให้แหลกคามือได้ง่ายๆ

ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือพวกเดียวกัน เมื่อผ่านทางมาต่างก็สัญชาตญาณสั่งให้เดินอ้อมไปไกลๆ รอบตัวมู่โยวจึงกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่ไปโดยปริยาย

มู่โยวไม่ได้สนใจสายตาของผู้คนรอบข้าง มือข้างหนึ่งยังคงตวัดปากกาเขียนกฎเกณฑ์อย่างชำนาญ ส่วนอีกข้างก็ขโมยของอย่างบ้าคลั่ง เขาสามารถแบ่งสมาธิทำสองอย่างพร้อมกันได้โดยไม่กระทบต่อประสิทธิภาพเลยแม้แต่น้อย