บทที่ 596 คนป่า บรรพชน

บทที่ 594 คนป่า? บรรพชน?

“หรือจะเป็นเพราะแมงป่องเวทมนตร์พวกนี้?” มู่โหยวคิดในใจ

หากแมงป่องพวกนี้เป็นอาหารที่นกยักษ์ตัวนั้นเลี้ยงไว้ แล้วเขาดันไปกำจัดพวกมันจนหมด มันจึงโกรธแค้นและพุ่งเข้ามาโจมตีเขาก็พอจะฟังขึ้นอยู่บ้าง แต่ปัญหาคือมู่โหยวเพิ่งจะกวาดล้างรังแมงป่องดูดเลือดไปหลายรังในละแวกนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอมาถึงรังนี้กลับมีเรื่องเสียได้?

มู่โหยวยังไม่ทันได้หาคำตอบ และตอนนี้ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก ในระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด นกยักษ์จากบนฟ้าก็ร่อนลงมาถึงแล้ว

【กรงเล็บนกขนาดมหึมาโผล่พ้นกลุ่มเมฆบนท้องฟ้า และกำลังเหยียบลงมายังตำแหน่งที่คุณยืนอยู่...】

“ย้อนเวลา!”

มู่โหยวรีบกดนาฬิกาพกและส่งสัญญาณให้มังกรกระดูกหนีไปทันที สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับมือได้ในตอนนี้อย่างแน่นอน

【กาลเวลาย้อนกลับ คุณกลับมายังช่วงสิบวินาทีก่อนหน้า】

【เสียงร้องของนกยักษ์บนฟ้าเพิ่งจะดังขึ้น เงาดำสายหนึ่งค่อยๆ ปกคลุมภูเขาลูกเล็กที่คุณยืนอยู่】

【มังกรกระดูกที่อยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม มันแหงนหน้ามองฟ้าและส่งเสียงคำรามต่ำๆ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความกระวนกระวายใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสียงคำรามนั้นได้】