บทที่ 573 ช่างเครื่อง

บทที่ 571: ช่างเครื่อง

ภายในแอ่งกระทะบริเวณขอบห้วงลึก มู่โหยวลอบย่องอ้อมไปทางด้านหลังในขณะที่ยังคงสถานะล่องหน เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เรือรบที่จอดเทียบท่าอยู่เบื้องหน้า

ทว่าครั้งนี้ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใกล้เขตอาคมชั้นนอก หัวเรือรบที่อยู่ภายในเขตอาคมก็ส่องไฟสปอร์ตไลท์สีแดงกราดมาทางเขา แสงสีแดงฉายให้เห็นร่างของมู่โหยวที่ซ่อนตัวอยู่อย่างชัดเจน

“ตรวจพบหน่วยล่องหน ระบุตัวตน: เดอะฟูล! ประเมินระดับอันตราย: อันตรายสูง ดำเนินการตามคำสั่ง: กำจัด, ลบเลือน, ขับไล่...”

“ไม่ได้ผลสินะ...”

มู่โหยวถอนหายใจเมื่อเห็นปากกระบอกปืนนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาในทันที เขาตัดสินใจกดนาฬิกาพกเพื่อย้อนเวลากลับไป แล้วถอยร่นอย่างเงียบเชียบกลับไปยังป่าทึบเมื่อครู่

หลังจากยืนยันได้ว่าเรือรบนี้จอดอยู่บนห้วงลึก มู่โหยวก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาอ้อมไปสำรวจรอบหนึ่งเพื่อดูว่าการป้องกันของเรือมีจุดโหว่หรือไม่

ผลปรากฏว่าด้านบนดูจะเป็นทิศทางที่มีการป้องกันอ่อนแอที่สุด ส่วนทิศทางอื่นบนพื้นดินล้วนติดตั้งอุปกรณ์ตรวจจับการล่องหนไว้หมดแล้ว หากเข้าใกล้ตัวเรือในระยะที่กำหนดก็จะถูกตรวจพบในทันที

ควันสีฟ้าสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากตะเกียงที่เอวของเขา ก่อนจะกลายเป็นร่างของกวีพเนจร

“นี่คือสิ่งมีชีวิตจักรกลในตำนานงั้นหรือ... น่าสนใจไม่เบา...” ยักษ์ในตะเกียงลูบคางพลางมองเรือรบที่จอดอยู่ไกลๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น