บทที่ 551 คนตาบอดคลำช้าง

บทที่ 549 คนตาบอดคลำช้าง

【...ยักษ์ร่างสีแดงฉานพุ่งเข้าหาคุณด้วยความเร็วปานสายฟ้า คุณรีบหันกลับไปตั้งรับ แต่กลับถูกพลังมหาศาลตบกระเด็น พลังชีวิตลดฮวบ...】

【บาปแห่งความโกรธแค้นทำงาน คุณสร้างความเสียหายในระดับเดียวกันกลับคืนสู่ยักษ์ทันที ทำให้การจู่โจมของมันชะงักไปเล็กน้อย...】

【ภายใต้อิทธิพลของพรสวรรค์แวมไพร์ พลังชีวิตที่แท้จริงของคุณกำลังค่อยๆ ฟื้นฟูในอัตรา 1 หน่วย + 5% ของพลังชีวิตสูงสุดต่อวินาที...】

คราวนี้เมื่อมีทักษะฟื้นฟูเลือดของแวมไพร์ การพัวพันกับยักษ์ตัวนี้จึงง่ายขึ้นมาก ทั้งหนีทั้งป้องกัน กว่าที่อีกฝ่ายจะตามมาทันและโจมตีครั้งที่สอง ความเสียหายจากการโจมตีครั้งก่อนก็มักจะฟื้นฟูจนเต็มแล้ว

มู่โหยวล่อหลอกยักษ์ตัวนี้อยู่แบบนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง จนในที่สุดก็ล่อมันมาถึงริมทะเลอีกครั้ง

【ลมพายุเบื้องหน้าทวีความรุนแรงขึ้น คุณปรากฏตัวอยู่หน้ามหาสมุทรที่คลื่นลมกำลังโหมกระหน่ำ คุณเลือก...】

【คุณใช้ 'การดำรงอยู่' ตัวตนของคุณเริ่มเลือนรางลงอย่างยิ่ง】

【คุณพุ่งตัวลงสู่ผืนน้ำทะเลที่เย็นเยียบ】

【ยักษ์ที่ตามมาถึงในพริบตา แต่กลับหยุดชะงักลงก่อนจะเข้าใกล้ริมฝั่ง...】