บทที่ 546 ยามคำพยากรณ์อุบัติ

บทที่ 544: ยามคำพยากรณ์อุบัติ

เสียงกรีดร้องและเสียงร่ำไห้ดังระงมไปทั่ว พื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและความโกลาหล ฝูงชนต่างพากันกรูไปยังทางออกรอบโถงจัดแสดงอย่างบ้าคลั่ง พยายามหนีออกจากสถานที่แห่งนี้โดยไม่สนสิ่งใด บางคนได้รับบาดเจ็บจากการเบียดเสียดและฉุดกระชาก ส่วนผู้โชคร้ายบางรายก็กลายเป็นเหยื่อที่ถูกฝูงชนเหยียบย่ำจนต้องจบชีวิตลงในห้องจัดแสดงแห่งนี้ตลอดกาล...

...เมื่อคลื่นฝูงชนค่อยๆ จางหายไป ร่างของคนกลุ่มน้อยที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในพื้นที่ก็เริ่มเด่นชัดขึ้นมา...

...นอกจากนักท่องเที่ยวจำนวนน้อยนิดที่หวาดกลัวจนขยับตัวไม่ได้แล้ว ยังมีคนอีกราวสองถึงสามร้อยคนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในที่ของตนอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังสลับกันไปมาโดยไม่สนใจความวุ่นวายรอบข้าง...

...คนเหล่านี้ต่างกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพร้อมเพรียงกัน แต่ความสนใจส่วนใหญ่ยังคงพุ่งเป้าไปที่โลงหิน...

เมื่อน้ำลด ตอที่ผุดขึ้นมาก็ชัดเจนยิ่งนัก คนที่ยังคงปักหลักอยู่ ณ ที่แห่งนี้ หากไม่นับทั้งหมด ก็เรียกได้ว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์คือแวมไพร์ที่ปลอมตัวมา

"มีถึงสองสามร้อยคนเชียวหรือ..."

มู่โหยวรู้สึกประหลาดใจกับจำนวนนี้เล็กน้อย

ต้องรู้ไว้ว่าคนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นแวมไพร์ชั้นสูงระดับต่ำกว่ารุ่นที่ห้า หลังจากเมื่อคืนที่เพิ่งผ่านการนองเลือดกันมาหมาดๆ ไม่นึกเลยว่าจะยังเหลือรอดมาได้มากขนาดนี้...