บทที่ 544 อู๋เม่ยจื่อ (ผลไม้ไร้หลับ)

บทที่ 542: อู๋เม่ยจื่อ (ผลไม้ไร้หลับ)

“ใจเย็นก่อน ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ” มู่โหยวเห็นหลิงหลงเริ่มโวยวายเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จึงจำใจต้องวางเธอลง

“หือ? เรื่องอะไรเหรอ?” หลิงหลงหยุดพูดทันที

“ก่อนอื่นมาซิงค์ความทรงจำกันก่อน” มู่โหยวส่ายหัว เขาเอื้อมมือไปดึงตัวหลิงหลงกลับเข้าสู่ร่างเพียงไม่กี่วินาทีแล้วจึงปล่อยเธอออกมาอีกครั้ง

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง...” เมื่อซิงค์ความทรงจำเรียบร้อย หลิงหลงก็เข้าใจทันทีว่ามู่โหยวต้องการให้เธอไปทำอะไร

“เพราะงั้น เรื่องทางฝั่งนั้นฝากเธอด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะทักไปบอกจิ่วยูไว้ ถ้ามีอะไรต้องการก็ติดต่อเขาได้เลย” มู่โหยวกล่าว

“โอเค!”

หลิงหลงทำท่าโอเคพร้อมรอยยิ้มสดใส “งั้นถือว่าฉันไปเที่ยวแบบเบิกงบหลวงแล้วกันนะ ขอแค่ไม่ตามให้ฉันกลับบ้านก็พอ”

มู่โหยวฟังแล้วได้แต่พูดไม่ออก เธอเกลียดการกลับบ้านขนาดนั้นเลยหรือไง...

หลังจากนั้นมู่โหยวก็ไม่ได้บังคับอะไรหลิงหลงอีก เขากำชับให้เธออย่าทำอะไรแผลงๆ แล้วจึงปล่อยให้เธอจากไป