บทที่ 539 สมาคมเวทมนตร์ลับ

บทที่ 537 สมาคมเวทมนตร์ลับ

จวี้เสอเรียกผู้ดูแลว่า ‘เจ้าเด็กน้อยจอมซน’ โดยที่ไม่มีความรู้สึกขัดเขินแม้แต่น้อย

ต่อให้เป็นบุคคลระดับตำนานอย่างเคน เมื่ออยู่ต่อหน้าจวี้เสอ หนึ่งในสี่ภัยพิบัติ เคนก็เป็นเพียงตัวประกอบที่ไม่มีใครรู้จักเท่านั้น

ในเมื่อตอนนี้จวี้เสอเสนอตัวจะช่วยเขาจัดการกับผู้ดูแล มู่โหยวก็ตอบตกลงอย่างยินดีและวางแผนร่วมกับจวี้เสอในจิตสำนึกทันที

ร่างจริงของเคนในตอนนี้ถูกผนึกไว้ทั่วโลกและต้องรับโทษทัณฑ์จากการถูกแสงอาทิตย์แผดเผา เหลือเพียงแค่ศีรษะ หากมู่โหยวเป็นเขา ก็คงต้องหาทางหนีออกมาเพื่อทวงคืนร่างกายของตนเองอย่างแน่นอน

และการที่มันพยายามอย่างหนักหน่วงเพื่อดึงตัวมู่โหยวให้เข้าร่วมเกมของมัน ย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝง

เมื่อมีจวี้เสอมาช่วย ต่อให้ในอนาคตเคนจะมีแผนชั่วร้ายอะไร มู่โหยวก็ถือว่ามีความมั่นใจมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม จวี้เสอไม่ใช่คนใจดีที่จะช่วยฟรีๆ ในตอนท้ายมันจึงยื่นข้อเสนอของตัวเองออกมา

“ข้อแลกเปลี่ยนคือให้เจ้าหมอนี่หุบปาก! อย่ามารบกวนข้าอีก!” จวี้เสอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นความโกรธ

“เสี่ยวปา ข้าอุตส่าห์หวังดีเปิดทีวีให้เจ้าดู ให้เจ้าได้เห็นโลกกว้างและสิ่งแปลกใหม่ ทั้งหมดก็เพื่อให้เจ้าเปิดหูเปิดตาและไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป เจ้าทำกับข้าแบบนี้ได้ยังไง?” คนตีเกราะเคาะไม้พูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ