บทที่ 516 การหวนคืน

บทที่ 514 การหวนคืน

ชานเมืองทางทิศเหนือของเมือง K

เดิมทีที่นี่เป็นเพียงภูเขาและป่ารกร้าง แต่หลังจากเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ที่ถูกภัยพิบัติกวาดล้างซ้ำเติม สภาพพื้นที่ก็ยิ่งดูแห้งแล้งและเงียบเหงามากขึ้นไปอีก ในรัศมีหลายลี้ไม่พบแม้แต่เงาของผู้คน

ทว่าในเวลานี้ ท่ามกลางภูเขารกร้างที่ควรจะไร้ผู้คน กลับมีกองกำลังทหารจำนวนมากมาปักหลักอยู่

ทหารหลายร้อยนายพร้อมอาวุธครบมือล้อมรอบพื้นที่บริเวณไหล่เขาเอาไว้ แต่ละคนอยู่ในท่าทีระแวดระวังราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

ภายในวงล้อมนั้น มีเสียงโต้เถียงดังออกมา

“บอกแล้วไงครับว่าพวกเราเป็นพวกเดียวกัน! ท่านผู้กองครับ ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ...”

คนที่ถูกล้อมอยู่คือคนสามคน ชายสองหญิงหนึ่ง คนที่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่คือชายร่างสูงใหญ่ที่สุดในกลุ่ม แม้จะเป็นฤดูร้อนที่อากาศอบอ้าว แต่เขากลับสวมผ้าพันคอผืนหนาเตอะ รอบดวงตามีรอยคล้ำดำสนิท ใบหน้าดูดุดันและไม่น่าคบหา

ส่วนอีกสองคน คนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ ตั้งแต่ปรากฏตัวก็ไม่พูดไม่จา กอดอกยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ราวกับรูปปั้นหิน ส่วนหญิงสาวอีกคนกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินด้านหลัง ในมือถือต้นหญ้าหางสุนัขแกว่งไปมาพลางหาวหวอดอย่างเบื่อหน่าย ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร

ถึงกระนั้น ก็ไม่มีใครกล้าประมาทพวกเขา