บทที่ 504 มาเถอะ มาขี้เกียจไปด้วยกัน

บทที่ 502 มาเถอะ มาขี้เกียจไปด้วยกัน

“เอ๊ะ? ร่างต้นขยับแล้ว!” คนตีเกราะเคาะไม้ร้องออกมาด้วยความดีใจพลางมองไปทางด้านหลัง

ในขณะนี้ มู่โหยวซึ่งถูกแมลงกลืนกินร่างกายไปกว่าครึ่งบนพื้น จู่ๆ ก็ยกมือขวาขึ้นอย่างแข็งทื่อ ปากกาแห่งระเบียบปรากฏขึ้นในมือ เขาหันปลายปากกาไปทางราชาเอลฟ์แล้วเริ่มขยับปลายปากกาอย่างเชื่องช้า

เมื่อมู่โหยวเริ่มลงมือ ราชาเอลฟ์ที่อยู่ไกลออกไปก็ตกอยู่ในอาการเหม่อลอย ก่อนจะกุมศีรษะล้มลงไปนอนครวญครางกับพื้น เห็นได้ชัดว่ากำลังเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

“ฝ่าบาท!”

ทิน่าที่หลบอยู่หลังคนตีเกราะเคาะไม้เมื่อเห็นราชาเอลฟ์เกิดเรื่องผิดปกติ จึงรีบบินเข้าไปหาทันที นางลอยตัวอยู่หน้าเขตอาคมด้วยความกังวล พลางจ้องมองราชาเอลฟ์ที่กำลังทรมานอยู่ภายใน

กระบวนการฟื้นฟูทั้งหมดดำเนินต่อไปอีกหลายนาทีจึงหยุดลง

เมื่อมู่โหยวหยุดตวัดปากกา ราชาเอลฟ์ก็ทรุดเข่าลงกับพื้น เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ต้องใช้มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้ไม่ให้ล้มลงไป

“ข้า… ถูกงูอสรพิษควบคุมมานานขนาดนี้เชียวหรือ…”

เมื่อได้สติกลับมา ราชาเอลฟ์มองดูมือของตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะเงยหน้ามองดวงตางูบนท้องฟ้าด้วยความหวาดหวั่น