บทที่ 501 อสูรภัยพิบัติ จวี้เสอ

บทที่ 499: อสูรภัยพิบัติ จวี้เสอ

“เป็นอย่างไรบ้าง เจอหรือยัง? ข้างล่างนั้นผนึกอะไรเอาไว้กันแน่?” ตั้งแต่ได้ยินเรื่องหอกผนึก เทพตะเกียงก็ไม่ได้กลับเข้าไปในตะเกียงอีกเลย เขาเฝ้าวนเวียนอยู่ข้างมู่โหยวตลอด เมื่อเห็นมู่โหยวนิ่งเงียบไปนานจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“ถามมาได้แล้ว ข้างล่างนั้นผนึกสิ่งที่เรียกว่า ‘จวี้เสอ’ เอาไว้” มู่โหยวเพิ่งได้รับข้อมูลนี้มาจากในเกม

“จวี้เสอ?” เทพตะเกียงได้ยินชื่อนี้ก็ตกใจสุดขีด

มู่โหยวสัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจากตัวเขา ทำให้มู่โหยวยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ว่าสิ่งใดกันแน่ที่ทำให้เทพเจ้าในอดีตหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้

“มันคือตัวอะไรกันแน่?” มู่โหยวรีบถาม

“จวี้เสอ คือหนึ่งในภัยพิบัติจากสวรรค์...” เทพตะเกียงถอนหายใจ “ไม่แปลกใจเลยที่ต้องใช้ถึงหอกผนึก...”

“ภัยพิบัติจากสวรรค์?”

“ใช่ ในโลกแห่งความเป็นจริงมีภัยพิบัติจากสวรรค์อยู่สี่ชนิด ได้แก่ ‘เหยียน’ (อัคคี), ‘จวี้’ (อสรพิษ), ‘เฉิน’ (ภาพลวงตา) และ ‘หวง’ (ความรกร้าง) บางคนเรียกพวกมันตามลักษณะสัตว์ที่ปรากฏว่า วัวอัคคี, อสรพิษจวี้, สมเสร็จภาพลวงตา และอีกาแห่งความรกร้าง เมื่อใดที่ภัยพิบัติเหล่านี้ปรากฏตัว มันสามารถสังหารเหล่าเทพเจ้าจำนวนนับไม่ถ้วนได้อย่างง่ายดาย และสร้างความเสียหายต่อสภาพแวดล้อมอย่างประเมินค่าไม่ได้”

“ภัยพิบัติทั้งสี่จะปรากฏตัวตามฤดูกาล แต่ละชนิดจะออกมาเคลื่อนไหวเฉพาะในฤดูกาลของตนเท่านั้น ส่วนเวลาที่เหลือจะหาที่เงียบๆ ซ่อนตัวเพื่อฟื้นฟูพลัง”