บทที่ 484 妖精的眼淚

第482章 妖精的眼淚

【你在妖精仙女離開的位置，收集到了一瓶『幸運粉塵』。】

看樣子妖精仙女果然已經恢復了過來，走路又開始正常掉粉了，很好！

มู่โหยวเก็บผงนั้นไว้อย่างดี ก่อนจะหันไปค้นหาคำว่า『สวนแห่งความขมขื่น』ในฟอรัม ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามคาด คือไม่มีบันทึกใดๆ เกี่ยวกับสถานที่นี้เลย

จากนั้นมู่โหยวจึงเรียกยักษ์จินนี่ออกมาปรึกษา แต่น่าเสียดายที่ยักษ์จินนี่เองก็เกาหัวด้วยความงุนงง เพื่อประหยัดน้ำมันตะเกียง หลังจากที่เขามาถึงดินแดนแห่งดาราจิต เขาก็เอาแต่นอนหลับอยู่ในทะเลทรายเป็นส่วนใหญ่ จึงไม่ค่อยได้สนใจสถานการณ์ภายนอก และไม่รู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงของเผ่าเอลฟ์เลยจริงๆ

"เผ่าพันธุ์ที่สำคัญขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะระเหยหายไปจากโลกดื้อๆ..." มู่โหยวขมวดคิ้ว

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หลับตาเข้าสู่สมาธิ เชื่อมโยงความคิดของตนเข้ากับเส้นทางแห่งเหตุปัจจัย

เขาเตรียมจะไปถามเหล่าผู้ดูแลที่เป็นคนแก่พวกนั้น พวกเขาทุกคนต่างมีชีวิตรอดมาจากยุคก่อน ต่อให้สวนแห่งความขมขื่นจะไม่ได้ปรากฏในยุคนี้ แต่มันก็ต้องมีอยู่ในยุคก่อนไม่ใช่หรือ?

โชคดีที่เหล่าผู้ดูแลไม่ได้ปฏิเสธที่จะสื่อสารกับเขา จิตสำนึกของมู่โหยวจึงปรากฏขึ้นในพื้นที่ใต้ดินแห่งนั้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้เหล่าผู้ดูแลต่างกำลังยุ่งอยู่กับการแก้ไขบั๊ก หลังจากตรากตรำทำงานหนักมาหลายวันหลายคืน ในที่สุดความผิดปกติของระบบเทพเจ้าก็ได้รับการแก้ไขไปมากแล้ว โดยพื้นฐานแล้วจะไม่เกิดเหตุการณ์กลืนกินพลังเทพเจ้าอีกต่อไป