บทที่ 477 แผนการซ่อมฟ้า

บทที่ 476 แผนการซ่อมฟ้า

“ปิดเซิร์ฟเวอร์... บำรุงรักษา...”

มู่โหยวรู้สึกตกตะลึงอย่างหนัก

ที่แท้สาเหตุที่ทำให้ดินแดนแห่งดาราจิตต้องล่มสลายลงทุกๆ สี่พันปี ก็เป็นเพียงเพราะภาระของเซิร์ฟเวอร์มีจำกัด จึงจำเป็นต้องปิดเครื่องเพื่อรีสตาร์ทเป็นระยะเท่านั้นเอง...

แต่เมื่อลองคิดดูให้ดีก็สมเหตุสมผล สำหรับเหล่าเทพแล้ว พวกเขาไม่เคยสนใจความเป็นความตายของสิ่งมีชีวิตในดินแดนแห่งดาราจิตอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสียมันก็เป็นเพียงโลกเสมือนที่ถูกสร้างขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากรีสตาร์ทใหม่ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดก็จะถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เปรียบได้กับมนุษย์ที่ไหนจะไปสนใจว่าโลกในเกมจะล่มสลายหรือไม่ ในโลกออนไลน์มีเกมที่ปิดตัวลงทุกวันไม่รู้กี่เกม เมื่อเล่นจบหรือทำเงินไม่ได้ ก็แค่ลบไฟล์แล้วเริ่มเกมใหม่ ใครจะไปใส่ใจความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในเกมกันล่ะ?

“เวทมนตร์และอุปกรณ์ต่างๆ ที่เราใช้กันอยู่ในปัจจุบัน แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงระบบเสมือนที่สร้างขึ้นโดยอิงจากวิชาและไอเทมของโลกยักษ์ดั้งเดิม มันส่งผลได้แค่ในดินแดนแห่งดาราจิตเท่านั้น ในโลกแห่งความเป็นจริงมันไม่มีอยู่จริงหรอก” ชายชรากล่าว

ในจุดนี้มู่โหยวไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก เหมือนกับความสามารถสุดโกงในเกมที่มนุษย์สร้างขึ้น ซึ่งถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องอยู่ในเกมเท่านั้น หากจะนำความสามารถจากวรรณกรรมหรือเกมมาใช้ในโลกความเป็นจริง โลกคงต้องวุ่นวายกันไปใหญ่