บทที่ 451 ทำลายเจ้า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า

บทที่ 450 ทำลายเจ้า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?

ดวงตาบนท้องฟ้ายังคงจ้องมองลงมาอย่างต่อเนื่อง

มนุษย์ทุกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในน่านน้ำเบื้องล่าง ในเวลานี้ทำได้เพียงได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นรัว

ตึกตัก... ตึกตัก...

ทุกครั้งที่สายตาจากเบื้องบนกวาดผ่านตำแหน่งที่ตนอยู่ เลือดของจักรพรรดิโลหิตก็เย็นเฉียบจนขนลุกชันไปทั้งตัว

ความรู้สึกอึดอัดที่ยากจะบรรยายนี้ทำให้เขาตระหนักได้ในทันทีว่า นี่ไม่ใช่ความหวาดกลัวที่เกิดจากความแตกต่างของระดับพลังหรือขนาดร่างกาย แต่มันคือความยำเกรงที่ถูกจารึกไว้ในยีนและสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่มีต่อเทพเจ้า

การจ้องมองของยักษ์ตนนี้กินเวลาเพียงสิบนาทีเศษ แต่สำหรับผู้คนที่อยู่เบื้องล่าง มันกลับยาวนานราวกับผ่านไปนับศตวรรษ

สิบนาทีผ่านไป ยักษ์ตนนั้นไม่รู้ว่าเบื่อหรือพบอะไรบางอย่างเข้า จู่ๆ มันก็ละสายตาออกไป ลุกขึ้นยืนจากพื้นดิน แล้ววิ่งกระโดดจากไปในทิศทางที่มันมาด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม จนกระทั่งหายลับไปในม่านหมอกที่ขอบภาพ

"แม่เอ๊ย... ในที่สุดก็ไปสักที..."

จักรพรรดิโลหิตถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อสติกลับมาจึงพบว่าแผ่นหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น