บทที่ 393 แค่แย่งเมืองกันเฉยๆ ไม่เห็นต้องเอาชีวิตมาทิ้งเลย

บทที่ 392 แค่แย่งเมืองกันเฉยๆ ไม่เห็นต้องเอาชีวิตมาทิ้งเลย

ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง幽暗 (เมืองแห่งความมืดมิด) มีสุสานร้างที่เต็มไปด้วยวัชพืชขึ้นรกชัฏ หรือจะเรียกว่ากองขยะก็น่าจะเหมาะสมกว่า เพราะที่นั่นทั้งมืดมิด ส่งกลิ่นเหม็นเน่า และเต็มไปด้วยขยะจากชีวิตประจำวันกองสุมอยู่เต็มไปหมด

ทว่าในเวลานี้ รอบๆ สุสานกลับมีมนุษย์หมาป่าจำนวนมากซุ่มตัวอยู่ พวกมันล้อมสุสานทั้งแห่งเอาไว้จากทุกทิศทุกทาง

มนุษย์หมาป่าทุกตัวถูกปกคลุมด้วย "หมอกแห่งสงคราม" ที่เลือนราง พวกมันพยายามกลั้นหายใจและตั้งสมาธิ หมอบตัวอยู่ตามป่าเขาและกองหินรอบๆ เพื่อซ่อนเร้นการมีอยู่ของตน

ทางด้านหลังของสุสาน มู่โหยว (沐游) ในร่างมนุษย์เหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ

เมื่อเห็นเข็มนาฬิกาข้ามผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วหันไปมองคนข้างหลัง "แน่ใจนะว่าที่นี่?"

"แน่ใจ..."

คนที่ยืนอยู่หลังมู่โหยวคือร่างหนึ่งที่ถูกคลุมด้วยชุดคลุมสีดำตัวใหญ่

"ถ้ากล้าหลอกพวกเรา ผลลัพธ์จะเป็นยังไงแกก็น่าจะรู้นะ!" มู่โหยวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"..."