บทที่ 309 ประชากรนับสิบล้าน

บทที่ 308 ประชากรนับสิบล้าน

สิบนาทีต่อมา มู่โหยวได้ติดตั้งวงเวทเคลื่อนย้ายภายในปราสาทเจ้าเมือง และใช้มันเดินทางกลับมายังเรือวิญญาณ

บรรยากาศบนเรือวิญญาณคึกคักกว่าเมืองรุ่งอรุณที่ว่างเปล่าอยู่มาก ทันทีที่กลับมาถึง เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงดังมาจากบนดาดฟ้าเรือ

มู่โหยวเดินออกจากห้องกัปตันตรงไปยังดาดฟ้า

เหล่าลูกเรือโครงกระดูกยังคงทำหน้าที่ของตนอย่างขยันขันแข็ง ส่วนแพนด้าแมนนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดื่มหนักเมื่อคืนหรืออย่างไร เขานอนแผ่หลาเป็นรูปตัว '大' อยู่ที่หัวเรือในสภาพเมาค้าง

ที่ขอบดาดฟ้า ในตู้กระจกที่เตรียมไว้ให้เงือก สาวน้อยเงือกกำลังนอนคว่ำอยู่บนผิวน้ำ พลางควบคุมฝูงปลาในตู้ให้แสดงโชว์ 'พ่นฟองอากาศ' โดยมีเสี่ยวหยาที่นั่งอยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจ

เมื่อเสียงฝีเท้าของมู่โหยวปรากฏขึ้น ทั้งเงือกและเสี่ยวหยาก็หันกลับมามองพร้อมกัน

"มู่โหยว!"

เสี่ยวหยาตะโกนเรียกเสียงใสแล้ววิ่งเข้ามาหาเธอคว้าชายเสื้อของมู่โหยวไว้ ก่อนจะรีบชี้ไปบนท้องฟ้าแล้วถามว่า "มู่โหยว 'ก้อนดินยักษ์' นั่นน่ะ ฝีมือพี่หรือเปล่า?"

"ใช่แล้ว" มู่โหยวพยักหน้า 'ก้อนดินยักษ์' ที่เสี่ยวหยาพูดถึงก็คือเมืองรุ่งอรุณนั่นเอง หากมองจากมุมของเธอ เมืองลอยฟ้าแห่งนี้ดูเหมือนก้อนดินที่ลอยอยู่บนฟ้าจริงๆ เพียงแต่ว่ามันใหญ่โตเกินกว่าที่คนทั่วไปจะกล้าใช้คำว่าก้อนดินมาเรียกมัน