บทที่ 294 พวกเราไม่ได้คิดจะแหกคุกจริงๆ นะ

ตอนที่ 293 พวกเราไม่ได้คิดจะแหกคุกจริงๆ นะ

การช่วยเหลือเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด เสี่ยวหยาเปรียบเสมือนเครื่องตรวจจับร่างมนุษย์ เธอเริ่มค้นหาตำแหน่งของเอลฟ์คนอื่นๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่อยๆ เอลฟ์ถูกขุดขึ้นมาทีละคนๆ

แต่ปัญหาที่แท้จริงคือการปลุกให้ตื่นหลังจากนั้น

เอลฟ์สาวคนแรกที่ช่วยขึ้นมาได้ก่อนหน้านี้ ตามที่เย่หรูมิ่งบอกคือปลุกตื่นแล้ว และคนคนนั้นก็ลืมตาขึ้นมาจริงๆ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างยังคงดูไร้แวว ร่างกายก็นิ่งสนิทไม่ไหวติง ดูเหมือนว่าเพราะหลับใหลไปนานเกินไป เมื่อสติกลับคืนมาครั้งแรก จิตวิญญาณจึงยังไม่สามารถควบคุมร่างกายได้

จนกระทั่งช่วยขึ้นมาได้สิบกว่าคน ท่ามกลางร่างของเอลฟ์ที่นอนเรียงรายอยู่บนพื้น หนึ่งในนั้นก็พลันลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆ ด้วยความตกตะลึง

คนที่ลุกขึ้นนั่งนี้ก็ซูบผอมอย่างรุนแรงเช่นกัน แต่มู่โหยวยังคงจำได้ในทันที เอลฟ์คนนี้ก็คือเม莉ที่เขาเคยพบในปราสาทแห่งความฝันก่อนหน้านี้ และเป็นเอลฟ์เพียงคนเดียวที่รักษาความตื่นรู้ในโลกแห่งความฝันได้เป็นเวลานาน

"คุณเหรอ?" เม莉มองเห็นมู่โหยวแล้วเช่นกัน เธอเอ่ยปากอย่างไม่มั่นใจนัก เพราะตอนนี้มู่โหยวใช้สกินแวมไพร์ รูปลักษณ์จึงไม่เหมือนกับตอนที่พบกันครั้งก่อน

"ผมเอง" มู่โหยวยืนยันว่าเขาคือคนที่เธอรู้จักจริงๆ

"คุณถึงกับ... จริงๆ ด้วย..."