บทที่ 258 開業盛況（日常章）

第257章 開業盛況（日常章）

「合作麼……」

มู่โหยวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอนี้ อย่างน้อยการไปดูลาดเลาก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ต่อให้ตกลงร่วมมือกันไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้ข้อมูลกลับมาบ้างก็ยังดี

อีกฝ่ายจงใจระบุว่าไม่ต้องนำชิ้นส่วนมาด้วย ถือเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจในระดับหนึ่ง และแน่นอนว่าเป็นการป้องกันตัวเองด้วย เพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่รู้ว่าอีกคนเป็นใคร การระแวงกันและกันจึงเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นการไม่พกชิ้นส่วนไปแล้วค่อยไปทำความรู้จักกันก่อนจึงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

ส่วนเรื่องชิ้นส่วนจะเก็บไว้ที่ไหนตอนไปพบกัน? มีสองวิธี วิธีแรกคือดึงออกมาไว้ในโลกความเป็นจริงโดยตรง วิธีที่สองคือฝากไว้กับอีกคนแล้วให้อีกฝ่ายออฟไลน์

ในขณะที่ออฟไลน์ ชิ้นส่วนจะอยู่ในสถานะยุบตัว ซึ่งจะไม่ปรากฏในโลกทั้งสองใบ จึงรับประกันความปลอดภัยได้อย่างสมบูรณ์

มู่โหยวไม่ต้องการให้ยุ่งยากขนาดนั้น เขาจึงนำชิ้นส่วนอีกชิ้นไปฝากไว้ที่สุสานแวมไพร์แทน

หลังจากนั้นเขาก็กลับไปที่เมืองหลวงจักรวรรดิเพื่อฆ่าเวลาครู่หนึ่ง เมื่อถึงเวลา มู่โหยวก็ออกจากสถาบัน เปลี่ยนเป็นสกินคนตีเกราะเคาะไม้ แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศใต้ของเมืองเพื่อไปตามนัด

【ยามค่ำคืนเงียบสงัด คุณมาถึงซากปรักหักพังทางทิศใต้ของเมือง】

【หลังจากการบูรณะมาหลายวัน สิ่งของที่มีค่าในซากปรักหักพังแห่งนี้ถูกขนย้ายออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเศษซากกำแพงที่ถูกไฟเผาไหม้ ว่ากันว่าราชวงศ์จักรวรรดิยังคงดำเนินการประมูลที่ดินผืนนี้อยู่ แต่ด้วยความเกรงกลัวต่อสมาคมพ่อมด จึงยังไม่มีใครกล้าเข้ามาจัดการ】