บทที่ 242 ตามหาเมืองลอยฟ้าที่สาบสูญ

บทที่ 242 ตามหาเมืองลอยฟ้าที่สาบสูญ

ห้องสมุดที่เปลี่ยนคนให้กลายเป็นวิญญาณงั้นหรือ...

มู่โหยวพอจะเดาได้แล้วว่าสตรีเงียบงันคนนี้ตายได้อย่างไร

【สตรีเงียบงันตอบคำถามของคุณเสร็จสิ้น เธอก็ประคองหนังสือเล่มเมื่อครู่ขึ้นมาอ่านต่อ พร้อมกับส่งสัญญาณให้คุณตามสบาย หากมีธุระอะไรให้ไปหาแมวของเธอ】

มู่โหยวไม่ได้รีบร้อนจากไป แม้ร้านนี้จะดูเงียบเหงา แต่ก็นับว่าเป็นร้านหนังสือปกติ เขาเดินสำรวจรอบร้าน น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่เป็นหนังสือประเภทความรู้ทั่วไป อัตชีวประวัติ ประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ภูมิศาสตร์ และวรรณกรรม ไม่มีหนังสือล้ำค่าอะไรให้ซื้อ จะแวะมาค้นคว้าหาความรู้ก็พอได้ แต่ถ้าจะให้ซื้อก็คงไม่คุ้มค่าเท่าไหร่

อย่างไรก็ตาม สุดท้ายมู่โหยวก็ตัดสินใจซื้อของชิ้นหนึ่ง

【จดหมายนำทางอัตโนมัติ: จดหมายที่มีปีกกระดาษติดอยู่ เพียงเขียนชื่อหรือตัวตนของเป้าหมายให้ชัดเจนบนซอง จดหมายก็จะบินไปส่งยังตำแหน่งของเป้าหมายโดยอัตโนมัติ จำกัดเฉพาะเป้าหมายที่เปิดใช้งานตู้ไปรษณีย์เวทมนตร์ในเมืองเดียวกันเท่านั้น เป็นไอเทมใช้แล้วทิ้ง ราคา: อายุขัย 1 ปี】

อายุขัยหนึ่งปี ตีเป็นเงินก็แปดพันกว่าหยวนต่อซอง!

มู่โหยวจิ๊ปากเบาๆ แพงหูฉี่จริงๆ

มิน่าล่ะ พ่อมดส่วนใหญ่ถึงต้องเลี้ยงนกฮูกติดตัวไว้ นกฮูกเปรียบเสมือนจดหมายนำทางที่ใช้ได้ไม่จำกัดครั้ง แถมยังส่งข้ามเมืองได้อีก ความคุ้มค่านี่กินขาด