กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 221 เมืองแห่งรุ่งอรุณที่สาบสูญ
[บีเวอร์ตัวหนึ่งขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ ในมือยังคงลากกระเป๋าหนังใบเล็กติดตัวมาด้วย มันเริ่มแนะนำตัวและบอกจุดประสงค์ในการมาเยือนครั้งนี้]
[เผ่าบีเวอร์คือยอดนักเดินเรือโดยธรรมชาติ พวกมันเชี่ยวชาญการวาดแผนที่ทางทะเลทั่วโลกมากที่สุด ในขณะเดียวกันพวกมันยังเป็นสาวกผู้ศรัทธาในเทพแห่งอักขระอย่างแรงกล้า ชอบสะสมม้วนคัมภีร์เวทมนตร์และคาถาหลากหลายรูปแบบ เพื่อสัมผัสถึงคำชี้แนะจากทวยเทพผ่านอักขระเวทมนตร์ที่ปรากฏอยู่ภายในนั้น]
[ดังนั้น เผ่าบีเวอร์จึงเป็นทั้งนักวาดแผนที่และนักสะสมม้วนคัมภีร์ พวกมันยินดีอย่างยิ่งที่จะนำแผนที่ที่พวกมันวาดขึ้นมาแลกเปลี่ยนกับม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ต่างๆ จากมนุษย์ สำหรับพวกมันแล้ว สิ่งเหล่านี้คือผลงานศิลปะอันยิ่งใหญ่]
[เมื่อบีเวอร์เห็นเรือของคุณ กัปตันเรือที่มีเรือขนาดใหญ่เช่นคุณย่อมมีความต้องการแผนที่เดินเรือเป็นธรรมดา มันจึงตั้งใจไล่ตามมา หากคุณมีม้วนคัมภีร์เหลือใช้ มันยินดีที่จะทำการค้าขายกับคุณ]
[คุณต้องการตกลงแลกเปลี่ยนกับมันหรือไม่?]
“อืม...”
มู่โหยวดูข้อความในเกมแล้วสีหน้าก็ดูแปลกไป