กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
# บทที่ 199 คุณค่าของอายุขัย (6,000 คำ)
“โอ้? เธอมีดอกทานตะวันด้วยเหรอ?” มู่โหยวค่อนข้างประหลาดใจ
“ฉันไม่มีหรอก แต่ลูกค้าของฉันมีน่ะ” ลู่เหยากล่าว
“ลูกค้า?” มู่โหยวฟังแล้วชะงักไป
“ฉันเปิดร้านขายของมือสองในฟอรัมไง นายไม่รู้เหรอ?” อีกฝ่ายตอบกลับมา
“...เดี๋ยวฉันเข้าไปดูหน่อย”
มู่โหยวสลับหน้าจอไปยังฟอรัมอย่างรวดเร็ว แล้วกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของ ‘ผู้ส่งต่อเปลวไฟ’
ปรากฏว่าชื่อหน้าโปรไฟล์ของเธอเปลี่ยนเป็น ‘ร้านเล็กๆ ของผู้ส่งต่อเปลวไฟ’ ไปแล้ว ด้านล่างมีรูปภาพสินค้าหลายสิบรายการวางเรียงราย ทั้งอุปกรณ์สวมใส่และไอเทมต่างๆ แต่ละชิ้นระบุราคาซื้อขายและรายละเอียดไว้อย่างชัดเจน ดูไปแล้วก็คล้ายกับหน้าต่างแลกเปลี่ยนในซอฟต์แวร์หลงเถิงอยู่ไม่น้อย
“เธอไปเอาอุปกรณ์พวกนี้มาจากไหนเยอะแยะ?” มู่โหยวถามด้วยความสงสัย
“บางชิ้นฉันรับซื้อมาในราคาถูก บางชิ้นก็เป็นของที่ลูกค้าฝากขาย ถ้าขายออกฉันก็ได้ค่าคอมมิชชั่นน่ะ... ว่าแต่นายมีของมือสองอะไรอยากจะปล่อยบ้างไหม?” ลู่เหยาถาม