บทที่ 152 พันหน้าพันตา

บทที่ 152 พันหน้าพันตา

ยามบ่าย มู่โหยวพาตัววิเวียนออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลิน

หลังจากฤทธิ์ของน้ำยาชำระล้างจางหายไป อาการของคุณย่าหลินเสวี่ยก็ทรุดลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง กลับไปอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถพูดจาหรือขยับเขยื้อนร่างกายได้เหมือนเดิม

ทว่าจิตใจของคุณย่ากลับปลอดโปร่งไร้ซึ่งความกังวล เธอยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าขณะมองดูลูกหลานที่มาเยี่ยมเยียน และกล่าวคำอำลากับพวกเขาไปทีละคน

สภาพเช่นนี้ คาดว่าคงอยู่ได้ไม่เกินตะวันตกดินของวันนี้...

มู่โหยวเคยคิดว่าวิเวียนอาจจะอยากอยู่ส่งคุณย่าจนถึงวาระสุดท้าย แต่ผลกลับไม่เป็นเช่นนั้น วิเวียนตัดสินใจให้เขาพาเธอออกจากคฤหาสน์อย่างเด็ดขาด

อย่างไรก็ตาม เมื่อมู่โหยวลองไตร่ตรองดูก็เข้าใจได้ สำหรับผู้สูงวัยที่ผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนานเช่นพวกเธอ ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับพิธีรีตองของการลาจากที่ฉาบฉวยอีกต่อไป สำหรับพวกเธอ การบอกลาที่แท้จริงได้เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ข้ามผ่านประตูบานนั้นมาแล้ว ช่วงเวลาสุดท้ายนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของครอบครัวคุณย่าจะเหมาะสมกว่า