บทที่ 144 บุญคุณของจักรพรรดิโลหิต

บทที่ 144 บุญคุณของจักรพรรดิโลหิต

ภายใต้เสื้อผ้าเนื้อหยาบที่ดูสกปรกมอมแมมนั้น คือร่างของเด็กคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยตุ่มหนอง

ผิวหนังที่บวมเป่งจนผิดรูปทำให้เค้าโครงใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยวไปอย่างน่าสะพรึงกลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือดวงตาของเขา มันไม่มีตาดำขาว มีเพียงรูม่านตาสีดำสนิททั้งดวง... พูดตามตรง หากนำภาพลักษณ์นี้ไปใช้ในหนังผี ก็คงดูเข้ากันได้อย่างไม่มีที่ติ

มู่โหยวไม่อาจระงับความประหลาดใจในใจได้

คนที่ถูกไล่ล่าโดยคนกว่ายี่สิบคน และได้รับการคุ้มกันโดยระดับมหาเทพของหน่วยมังกรด้วยตัวเอง กลับเป็นเด็กที่มีรูปลักษณ์ประหลาดเช่นนี้หรือ?

เด็กคนนี้มีความพิเศษอะไรกันแน่?

มู่โหยวไม่อาจเข้าใจได้ในทันที แต่เมื่อครู่ตอนที่เขาคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ได้เป็นครั้งแรก เขาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เย็นเยียบเข้าถึงกระดูกผ่านเนื้อผ้า

“เปรี้ยง!”

ในขณะที่กำลังสงสัย ก็มีแสงสายฟ้าฟาดลงมาจากระยะไกลห่างออกไปหนึ่งช่วงถนน

มู่โหยวรีบกระโดดขึ้นเตรียมจะปีนกำแพงหนี แต่สายฟ้านั้นกลับดูเหมือนมีระบบติดตาม มันเลี้ยวโค้งตามเขามาติดๆ