บทที่ 112 ปรมาจารย์หยั่งรู้ไบรอัน

บทที่ 112: ปรมาจารย์หยั่งรู้ไบรอัน

“โบราณวัตถุซ่อนเร้น?”

มู่โหยวสังเกตเห็นคำอธิบายในวงเล็บเป็นอันดับแรก คริสตัลชิ้นนั้นเป็นโบราณวัตถุซ่อนเร้นจริงๆ และที่น่าตกใจคือมันยังเป็นโบราณวัตถุซ่อนเร้น!

มู่โหยวคลิกเปิดดูทีละชิ้น

【คริสตัลหยั่งรู้: ผลึกความทรงจำของปรมาจารย์หยั่งรู้ไบรอันในตำนาน หลังจากหลอมรวมแล้วจะได้รับความสามารถในการวิเคราะห์ทุกสิ่ง และกลั่นกรองออกมาเป็นตัวอักษร จะหลอมรวมหรือไม่?】

“หลอมรวม!”

สิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นไอเทมที่ทำหน้าที่เหมือน 'เวทมนตร์ระบุตัวตน' ในเกม มู่โหยวไม่ลังเล เลือกที่จะหลอมรวมทันที

หลังจากคลิก เขารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างกะทันหันในส่วนลึกของจิตวิญญาณ เขาหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว และเชื่อมโยงจิตสำนึกเข้ากับส่วนลึกในสมอง

ในตอนนี้ รอบๆ ผลึกเคล็ดวิชา นอกจากแกนกุญแจมิติชิ้นนั้นแล้ว ก็มีคริสตัลรูปปริซึมขนาดเล็กเพิ่มขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง