บทที่ 99 流年

第九十九章 流年

「一瞬間……」มู่โหยวพูดไม่ออก

สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นแค่ชั่วพริบตาเดียว แต่สำหรับเขา มันหมายถึงการต้องใช้ชีวิตอยู่ในวังวนเวลาที่ไม่มีวันสิ้นสุดนานกว่าสี่สิบปีเชียวนะ...

การย้อนเวลานั้น แม้ร่างกายของเขาจะถูกรีเซ็ตกลับสู่สภาพเดิม แต่ความทรงจำกลับไม่เป็นเช่นนั้น ความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่ในจิตใจจะทับถมพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนครั้งที่ย้อนเวลา

เหมือนกับตอนที่เขาพยายามไขกุญแจประตู 'บ้านแม่มด' ในวันนั้น ครั้งแรกที่ทำเขายังรู้สึกกระปรี้กระเปร่า แต่หลังจากวนลูปไปหลายหมื่นครั้ง แม้ร่างกายจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย แต่จิตใจของเขากลับมึนงงจนแทบจะกลายเป็นก้อนแป้งเปียกไปแล้ว

การพยายามไขกุญแจกว่าแสนครั้งในตอนนั้น หากเทียบกับเวลาในโลกความเป็นจริง จริงๆ แล้วมันใช้เวลาเพียงแค่เจ็ดถึงแปดวันเท่านั้น