เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 183 กลืนกินผลโยวหลันสุดพิลึก!
บทที่ 183 กลืนกินผลโยวหลันสุดพิลึก!
การเดินอยู่ท่ามกลางหมอกขาว แม้แต่หลี่จิ่วก็ยังแยกแยะทิศทางไม่ออก ทว่าเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความหนาแน่นของไอหมอกที่แปรเปลี่ยนไปอย่างแผ่วเบา ราวกับแสงสีฟ้าเรื่อเรืองสายนั้นที่ส่องแทรกเข้ามาในหมอกขาวจนเกิดเป็นระดับความเข้มจางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ยิ่งมุ่งหน้าลึกเข้าไป กลิ่นอายอันเข้มข้นนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรง คล้ายกับว่ากำลังขยับเข้าใกล้ต้นกำเนิดของหมอกขาวมากขึ้นเรื่อยๆ
หลี่จิ่วเดินทอดน่องนำอยู่ข้างหน้า โดยไม่รู้ตัว ติงจือหมิงที่อยู่ด้านหลังก็ยิ่งเร่งฝีเท้าเกาะติดเข้ามาแนบชิด เท้าหน้าเพิ่งเหยียบลง เท้าหลังก็ยกก้าวตามทันที
หุบเขาเชียนเหิงแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล ทั้งสองเดินมานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้แต่ทิวทัศน์รอบตัวกลับไม่เปลี่ยนไปเลย ราวกับกำลังย่ำอยู่กับที่ และมองอะไรไม่ชัดเจนสักอย่าง
ในใจติงจือหมิงกระสับกระส่าย อดกังวลไม่ได้ว่าทิศทางนี้จะถูกต้องหรือไม่
ทว่าเขากลับไม่รู้สึกถึงฤทธิ์กัดกร่อนที่รุนแรงขึ้น รอบกายยังคงสงบนิ่งเหมือนตอนอยู่ในดงผลไม้สีฟ้า คล้ายมีม่านน้ำแนบชิดติดผิว แสดงว่าคงไม่ได้เดินลึกเข้าไป จึงยังนับว่าปลอดภัย
หือ?
ค่อยๆ ปรากฏแสงสีฟ้าเรืองรองเจือจางที่ส่องทะลุชั้นหมอกอันหนาทึบเข้ามา ติงจือหมิงเดินตามหลี่จิ่วก้าวเข้าสู่พื้นที่รอยต่อที่หมอกขาวเริ่มเบาบางลง เหมือนกับตอนที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ดงผลไม้สีฟ้าในคราแรก