เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 162 คนแก่อย่างฉันช่างน่าละอายใจนัก!
บทที่ 162 คนแก่อย่างฉันช่างน่าละอายใจนัก!
เหมาอี้รู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในใจ ความรู้สึกเดือดดาลพลันผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ตลอดทั้งชีวิตของเขาสิ่งที่ให้ความสำคัญมีเพียงสองอย่าง หนึ่งคือศักดิ์ศรีชื่อเสียง สองคือวิถีโอสถ หากพูดถึงวิถีโอสถ คนที่สามารถก้าวข้ามเขาได้นั้นแท้จริงแล้วมีไม่มากนัก แผ่นหลังจึงเหยียดตรง ขาก็ยืนหยัดได้อย่างมั่นคง และมักจะได้รับการยกย่องเลื่อมใสจากคนรุ่นหลังอยู่เสมอ
ทว่าในด้านศักดิ์ศรีชื่อเสียงนั้น เขาเคยพ่ายแพ้และเสียหน้าต่อหลี่จิ่วมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่เพิ่งมาถึงเมืองหุบเขาร้อยเผ่าใหม่ๆ เขาตั้งใจจัดเวทีการหลอมโอสถต่อหน้าผู้คน เพื่อแสดงทักษะการหลอมโอสถอันแก่กล้าของตนเองสยบเหล่าเผ่าพันธุ์ต่างมิติท้องถิ่น