เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 136 หลี่จิ่วเป็นนักหลอมโอสถอย่างนั้นเหรอ!
บทที่ 136 หลี่จิ่วเป็นนักหลอมโอสถอย่างนั้นเหรอ!
ตรงปากตรอก เหล่าจูนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมกำแพง ได้แต่มองตาละห้อยดูแถวยาวเหยียดที่ต่อคิวเข้าไปในร้านค้ากระต่ายจันทรา แล้วพากันถือกล่องน้ำหยกประสานกระดูกเดินยิ้มร่าออกมาจากข้างใน
เขาเลียริมฝีปาก รู้สึกกระหายแห้งผากไปทั้งใจ ทว่าพอเหลือบไปเห็นทวนยาวเล่มหนึ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ในร้านกับผู้หญิงเผ่าพันธุ์มนุษย์ผมสั้นคนนั้น ความกลัวก็แล่นวูบขึ้นมาจนขวัญผวา สั่นเทิ้มไปทั้งตัว
"รู้งี้ไม่น่าตอบตกลงหัวหน้าหลางเข่อเลย แค่ไปยืนตะโกนโวยวายหน้าร้านเขา สุดท้ายก็ถูกจับได้ว่าเป็นฉัน! นอกจากจะไม่ให้ซื้อของแล้ว ยังโดนซ้อมไปยกใหญ่อีก!"
ปากของเหล่าจูพึมพำบ่นอุบ กีบเท้าซ้ายกุมกีบเท้าขวาเอาไว้ ตรงนั้นมีรอยบิ่นแหว่งจากการถูกของมีคมฟันให้เห็นจางๆ
ยังไงเขาก็มีระดับวรยุทธ์ถึงศิษย์ยุทธ์หนึ่งชีพจร หนังหน้าก็หนาเตอะเป็นทุนเดิม พยายามดึงดันจะเข้าไปซื้อน้ำหยกประสานกระดูกในร้านให้ได้ แต่กลับต้องมาประจันหน้ากับทวนยาวในมือของหญิงสาวเผ่าพันธุ์มนุษย์คนนั้นเข้าอย่างจังจนใจหายวาบ
ประกายเย็นเยียบฟาดฟันเข้ามา หลบไม่ทันเพียงพริบตาเดียว แผ่นหลังและเอวก็ปวดแปลบจนชาดิก!
ยัยผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะอยู่แค่ศิษย์ยุทธ์หนึ่งชีพจรเหมือนกันแท้ๆ แต่อาศัยว่ามีอาวุธในมือแถมยังมีวิชาเพลงทวน เลยกาจกร้าวเอาเรื่อง ขนาดพวกศิษย์ยุทธ์ห้าหกชีพจรไม่กี่คนนั้นยังต้องยอมเข้าแถวกันอย่างว่าง่าย!