กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 97 มรดกต้นกำเนิดของวิหคครามตาเดียว!
บทที่ 97 มรดกต้นกำเนิดของวิหคครามตาเดียว!
เมื่อหลับตาทั้งสองข้างลง พื้นพลันยุบยวบลงราวกับปุยนุ่น ปลายเท้าค่อยๆ ไม่อาจสัมผัสถึงแผ่นพื้นแข็งใดๆ ได้อีก ทั่วทั้งร่างเคว้งคว้างว่างเปล่า
หว่างคิ้วเริ่มเย็นวาบขึ้นทีละน้อย พลังปราณประหนึ่งสายน้ำสายหนึ่งถูกชักนำเข้ามาจากภายนอก ไหลรินลงสู่เบื้องล่างตามเรือนร่าง โคจรไปตามเส้นชีพจรทั้งแปดด้วยจังหวะอันเป็นเอกลักษณ์
ในชั่วพริบตาที่พลังปราณทะลวงแล่นผ่านปลายเท้า พื้นก็กลับมาแนบชิดอีกครั้ง สติที่เคยล่องลอยพลันหยั่งรากลงสู่ผืนดิน คล้ายมีค่ายกลไร้สภาพกำลังพลิกผันฟ้าดิน
เมื่อลืม "เนตร" ขึ้น ภาพมิติวารีและต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้าที่เคยเห็นยามพบเศษวิญญาณในวันวานก็ปรากฏสู่สายตา ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของวิหคก็พลันระเบิดก้อง หวีดหวิวแผดดังลงมาจากฟากฟ้าอันไกลโพ้น!
ใต้ฝ่าเท้าเย็นเยียบ เกลียวคลื่นคดเคี้ยวซัดสาด แม้จะใช้สองมือยกขึ้นอุดหูไว้ก็ยังมิอาจบดบังเสียงกรีดร้องอันโหยหวนที่ทะลุผ่านเข้าไปถึงก้นบึ้งจิตวิญญาณได้!
เสียงกรีดร้องของวิหคที่ไม่ทราบที่มานั้นราวกับใบเลื่อยไม้ที่ชำแรกเฉือนจิตวิญญาณของหลี่จิ่ว สติสัมปชัญญะอันสมบูรณ์พลันซวนเซพร่าเลือนในพริบตา ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่คลุมโค้งฟ้าร่วงหล่นแยกเงาออกเป็นสองเป็นสาม ภาพมายาทาบทับซ้อนเหลื่อม
หวึ่ง——