กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 23 เอาคืน!
บทที่ 23 เอาคืน!
ท่ามกลางจุดรวมสายตาของผู้คน ซุนเต๋อเซิ่งสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง บนใบหน้าปรากฏความตระหนกวูบหนึ่ง
เขาขยับหมุนข้อมือขวาเบาๆ โดยไม่รู้ตัว รู้สึกได้รางๆ ถึงรอยร้าวตรงกึ่งกลางกระดูกนิ้ว กล้ามเนื้อแขนราวกับถูกกรดกัดกร่อนราดรด!
หมัดที่ซัดออกไปกะทันหันเมื่อครู่ แม้เขาจะไม่ได้ทุ่มสุดกำลัง แต่ก็ใส่ไปถึงห้าส่วน ทั้งยังแฝงอั้นจิ้งออกไปด้วย!
กลับถูกหลี่จิ่วตอบสนองได้ในชั่วพริบตาแล้วซัดหมัดปะทะเข้าใส่อย่างจังเนี่ยนะ?
ยิ่งไปกว่านั้น อั้นจิ้งเพียงน้อยนิดที่เขาปล่อยออกไปกลับเปรียบเสมือนเรือลำน้อยที่แล่นทวนกระแสน้ำ โดนซัดจนคว่ำจมลงทันที คลื่นพลังที่หลงเหลือยังไหลบ่าทะลักกลับเข้ามาตามหมัด หากไม่ใช่เพราะพื้นฐานร่างกายของตนเองแข็งแกร่ง แขนทั้งข้างก็เกือบจะพิการไปแล้ว!
หลี่จิ่วไม่เพียงใช้อั้นจิ้งบดขยี้เขา ทว่าแม้แต่ความเร็วในการตอบสนองและพลังหมัดก็ยังเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด!
ยามที่ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นมาในหัวของซุนเต๋อเซิ่ง แววตาของเขาก็มืดมนหม่นแสงดั่งถ่านหิน สูญสิ้นประกายและความมีชีวิตชีวาทั้งหมด ราวกับได้ยินเสียงกระจกใสที่มองไม่เห็นแตกร้าวเป็นใยแมงมุมอย่างแจ่มชัด
ทันใดนั้น สีหน้าของเขากลับพลันเย็นชาเคร่งขรึมลง ราวกับเมื่อครู่ไม่เคยมีความตระหนกแม้เพียงเสี้ยววินาที มีเพียงกล้ามเนื้อตรงกรามที่เกร็งแน่นจนสั่นระริก