กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 468 คุณกล้าซักไซ้ผมต่อหน้าทุกคนหรือ
“ผมรู้” เฉิงซูไห่มองเขาพลางส่ายหน้า “แต่ใช้มีดแก้ปัญหาไม่ได้หรอก วันนี้ถ้านายฟันเขาจริงๆ ชีวิตนายก็พังไปทั้งชีวิต เพื่อเศษสวะคนเดียว คุ้มเหรอ”
สติของเสาจู้ค่อยๆ กลับคืนมา เขามองสวี่ต้าม่าวที่ตกใจจนฉี่ราด แล้วหันไปมองฉินหวยหรูที่อุ้มลูกอยู่ข้างๆ ร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม สุดท้ายก็ยอมปล่อยมีดทำครัวในมือ
มีดทำครัวหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง
เฉิงซูไห่ถึงค่อยโล่งอก
เขาเดินไปหยุดตรงหน้าสวี่ต้าม่าว มองลงมาจากด้านบน แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
“สวี่ต้าม่าว ดูท่าบทเรียนที่ผมให้ไปก่อนหน้านี้คงยังไม่พอ”
เขาไม่ได้ลงมือตี ไม่ได้ด่าทออีกฝ่าย