กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 459 ข่มขวัญในคืนเข้าหอ
“ทำไมฉันจะถือเงินไม่ได้?” หลี่หงเหมยมองเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ในรอยยิ้มนั้นมีแววเยาะเย้ยที่สวี่ต้าม่าวไม่เคยเห็นมาก่อน
“ก็เพราะเงินห้าแสนนี้ พ่อแกเป็นฝ่ายวิงวอนให้พ่อฉันรับไว้เอง แล้วก็เพราะวันนี้ฉันนั่งรถสามล้อเข้าบ้านแกอย่างสมเกียรติ เป็นเจ้าสาวที่แกหามาแต่งเข้าบ้านอย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย ไม่ใช่สิ ยิ่งไปกว่านั้นก็เพราะแก สวี่ต้าม่าว ถูกคนข้างนอกด่าจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แกยังไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า!”
เสียงของเธอไม่ดัง แต่ทุกคำราวกับเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจสวี่ต้าม่าวอย่างแรง