กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387 เจี่ยสิงโจว ไม่ใช่ปั้งเกิง!
แม่ฉินไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เธอผ่านเรื่องราวมามาก เข้าใจทุกอย่างดี เด็กคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร เธอรู้อยู่แก่ใจ แต่เรื่องนี้พอออกจากห้องพักผู้ป่วยไปแล้วก็พูดต่อไม่ได้
เฉิงซูไห่ยืนอยู่ในห้องผู้ป่วยอีกพักหนึ่ง พอแน่ใจว่าฉินหวยหรูกับลูกปลอดภัยดีแล้ว จึงพูดกับแม่ฉินว่า “แม่ เฝ้าอยู่ที่นี่ก่อนนะ ผมกลับไปเอาของที่ต้องเตรียมมาส่งให้”
“ได้ ระวังทางด้วยล่ะ”
ตอนเฉิงซูไห่เดินออกจากประตูโรงพยาบาล ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว คนที่ตื่นแต่เช้าเริ่มออกมาเดินกันบนถนน มีรถลากด้วยแรงคนหลายคันแล่นผ่านข้างกายเขาไป