กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 241 สุราส่งลา เคารพยุคสมัยอันยิ่งใหญ่!
เฮ่าผิงชวนเงียบไป เขามองเฉิงซูไห่อย่างเหม่อลอย แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ไป๋หลิงก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยก้มต่ำอยู่เสมอคู่นั้นเป็นประกายวาววับอย่างผิดปกติ
เจิ้งเฉาหยางถึงกับสะดุ้ง เขาไม่คิดเลยว่าเฉิงซูไห่ที่เปิดร้านอาหารอยู่จะพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้
คำพูดเหล่านี้ทำให้เขาเลือดลมพลุ่งพล่านยิ่งกว่าคำปลุกระดมทางการเมืองใดๆ ที่เคยได้ยิน
“พูดได้ดี!”
เจิ้งเฉาหยางตบต้นขาฉาดแล้วลุกขึ้น ยกจอกเหล้าขึ้นมา