กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 เจี่ยตงซวี่ขอความช่วยเหลือ ผู้ดูแลผู้ป่วยเย็นชา
“เปิดประตู! ปล่อยฉันออกไป! ฉันไม่ได้ป่วย! ฉันไม่ได้ป่วยจริงๆ!”
เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วทางเดินอันว่างเปล่า ฟังดูทั้งน่าเวทนาและสิ้นหวัง
ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบงัน
เขาทุบจนหมดแรง ตะโกนจนเสียงแหบ ได้แต่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง มือทั้งสองกุมศีรษะ ส่งเสียงคร่ำครวญราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขัง
เขาไม่รู้เลยว่าแม่ที่เขาคิดถึงไม่เสื่อมคลายกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ห่างออกไปนับพันลี้ ชะตาจะอยู่หรือตายก็ยังไม่แน่นอน