กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226 เจี่ยตงซวี่ถูกมัด
ในห้องผู้ป่วยชั้น 3 ของโรงพยาบาลจิตเวช มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกลอยอบอวล
เจี่ยตงซวี่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ขาซ้ายถูกยกสูงห้อยไว้ แผ่นเฝือกหนักอึ้งกดทับกระดูกที่หักของเขา
แววตาของเขาไม่คลุ้มคลั่งเหมือนตอนเพิ่งเข้ามาอีกแล้ว แต่กลับมีความเจ้าเล่ห์คำนวณอยู่ในนั้น
ทุกวันเขาคอยสังเกตเวลาที่หมอมาตรวจห้อง สังเกตช่วงเวลาเปลี่ยนเวรของผู้ดูแลผู้ป่วย แม้แต่กิ่งของต้นไหวโบราณนอกหน้าต่างทอดยื่นไปถึงไหน เขาก็ยังสังเกต
คราวก่อนเขากระโดดลงมาจากหน้าต่างบานนี้ จนขาหัก แต่ก็เพราะใจร้อนเกินไป ไม่ได้เล็งจุดลงให้ดี
คราวนี้เขาจะไม่ทำพลาดแบบเดิมอีก