กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 222 ความรู้สึกผิดและความทรงจำของเหยียนเจี่ยเฉิง
“เจี่ยเฉิง วันนี้อาจารย์ไม่ได้แบ่งกับข้าวไว้ให้เหรอ? พวกเราจ่ายค่าเล่าเรียนไปแล้วนะ แม้แต่กับข้าวเหลือๆ สักคำก็ไม่ได้กินหรือไง?”
หยางซิ่วเหลียนร้องเสียงแหลม
เพื่อนบ้านที่อยู่รอบๆ เห็นภาพนี้ต่างก็กลอกตาใส่
“ฉันก็ว่าแล้ว เหยียนปู้กุ้ยจะเปลี่ยนนิสัยได้ยังไง” สวี่ต้าม่าวพูดเหน็บแนม “ที่แท้ก็ไม่ได้ห่วงว่าลูกชายโดนซ้อม แต่เสียดายที่วันนี้ไม่ได้เอาเปรียบ ไม่ได้กินกับข้าวเหลือๆ ต่างหาก!”
“เหยียนปู้กุ้ยนี่เห็นเงินสำคัญกว่าทุกอย่างจริงๆ ลูกชายโดนตีจนเป็นแบบนี้ เขาไม่ถามสักคำ แต่กลับถามก่อนว่าในปิ่นโตมีผักไหม”