กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 เหยียนปู้กุ้ยคิดจะเกาะกิน หน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพง
“ไม่เหนื่อย” เฉิงซูไห่จับมือเธอไว้ ยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้มีความสุข”
“ใช่ ฉันก็มีความสุขเหมือนกัน” เฉินเสวี่ยหรูมองสามี ดวงตาเป็นประกาย “ซูไห่ ตอนนี้นายเป็นผู้อำนวยการแล้ว ต่อไปฉันควรเรียกนายว่าผู้อำนวยการเฉิงหรือเปล่า?”
“พอเลยน่า” เฉิงซูไห่บีบจมูกเธอเบาๆ “อยู่ข้างนอกพวกเขาอยากเรียกยังไงก็เรื่องของพวกเขา แต่พอกลับบ้าน เธอก็คือภรรยาของฉัน ส่วนฉันก็เป็นสามีของเธอ ถ้าเธอกล้าเรียกฉันว่าผู้อำนวยการเฉิง ดูสิว่าฉันจะจัดการเธอยังไง”
เฉินเสวี่ยหรูถูกเขาหยอกจนหัวเราะคิกคัก ก่อนจะซบลงในอ้อมกอดเขา