กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 ทุกคนพากันเยาะเย้ย
อี้จงไห่อยู่ในโรงงานย่อยอย่างกระสับกระส่าย สายตาที่เพื่อนร่วมงานรอบข้างมองมาเป็นระยะกับเสียงซุบซิบที่พยายามกดให้เบา ทำให้เขารู้สึกเหมือนลิงที่ถูกคนล้อมดู
เมื่อก่อนตอนอยู่ในโรงงาน ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน คนก็เรียกเขาด้วยความเคารพว่า “อาจารย์อี้” แต่ตอนนี้ ในแววตาพวกนั้นเห็นชัดว่ามีทั้งความอยากรู้อยากเห็นและความสะใจ
โดยเฉพาะตอนพักเที่ยง เขาไปโรงอาหารเพื่อรับอาหาร ช่างอาวุโสที่ปกติสนิทกับเขา พอเห็นเขาวันนี้กลับทำเป็นมองไม่เห็น แถมยังถอยห่างไปไกล
เขานั่งอยู่ตามลำพังที่มุมห้อง ฟังบทสนทนาของคนงานหนุ่มหลายคนที่อยู่ไม่ไกล