กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184 หนีออกทางหน้าต่างจนขาหัก ทั้งเรือนวุ่นวายกันใหญ่
ลมยามค่ำคืนเย็นอยู่ไม่น้อย พัดปะทะใบหน้าเจี่ยตงซวี่จนเขาได้สติขึ้นมานิดหน่อย
เขานั่งยองๆ อยู่บนขอบหน้าต่างชั้น 3 ชะโงกมองลงไปข้างล่าง
มืดสนิทจนมองอะไรไม่ชัด เห็นเพียงเงาของแปลงดอกไม้ข้างล่าง
เจี่ยตงซวี่ใจเต้นตุบๆ
ตอนเป็นช่างฝึกหัดในโรงงาน ถึงเขาจะเคยทำงานใช้แรง แต่ก็ไม่เคยฝึกปีนป่ายที่สูงเลย
แต่พอนึกถึงใบหน้าเย็นชาของพยาบาลตอนกลางวัน รวมถึงยาที่ดื่มแล้วทำให้คนหมดเรี่ยวแรงถ้วยนั้น เขาก็รู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้จริงๆ