กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 181 เสียหน้า!
“พอแล้ว! เลิกทะเลาะกันได้แล้ว!” เหยียนปู้กุ้ยหน้าบึ้ง ตวาดห้ามทุกคน
อย่างไรเขาก็เป็นครูมาครึ่งชีวิต ย่อมมีสมองอยู่บ้าง พอเห็นลูกชายอ้ำอึ้งไม่ยอมพูด ประกอบกับนึกได้ว่าช่วงหลายวันมานี้ลูกไปเป็นลูกมือฝึกงาน ในใจก็พอเดาออกเจ็ดแปดส่วนแล้ว
เขาดึงเหยียนเจี่ยเฉิงเข้ามา แล้วถามเสียงเบาว่า “อาจารย์เฉียนคนนั้นของลูกเป็นคนตีใช่ไหม”
ร่างของเหยียนเจี่ยเฉิงแข็งทื่อ ไม่พูดอะไร แต่ความเงียบนั้นก็อธิบายทุกอย่างแล้ว
สีหน้าของเหยียนปู้กุ้ยพลันย่ำแย่ลงมาก
เขาใช้เงินเก็บจนหมด แล้วยังทำให้คนทั้งเรือนสี่ประสานหัวเราะเยาะ ก็เพื่อส่งลูกชายไปเรียนฝีมือ