กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 ฤดูใบไม้ผลิของคนซื่อมาถึงแล้ว
เฉิงซูจวิ้นเปลี่ยนมาสวมชุดทำงานสีน้ำเงินชุดใหม่เอี่ยม เนื้อผ้าอยู่ทรงดี ทำให้เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ผมก็จงใจใช้น้ำลูบให้เรียบหวีเสียเป็นระเบียบ แม้บนใบหน้ายังมีความเขินอายอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับท่าทางหงอยเหงาไร้เรี่ยวแรงเมื่อตอนเช้าแล้ว ราวกับเป็นคนละคน
“เป็นไงบ้าง เสื้อผ้าที่ฉันเลือกให้ไม่เลวใช่ไหม” เฉินเสวี่ยหรูตบหลังเฉิงซูจวิ้นเบาๆ อย่างภาคภูมิใจ
“ไม่เลว ไม่เลว คนต้องอาศัยเสื้อผ้า ม้าต้องอาศัยอาน พอแต่งตัวแบบนี้ ซูจวิ้นของเราก็ดูเป็นหนุ่มกระฉับกระเฉงขึ้นมาเลย” เฉิงซูไห่หัวเราะชม