กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 เหยียนปู้กุ้ยควักเงินก้อนโต ของคำนับอาจารย์ 200,000!
“อะไร? ไม่เต็มใจหรือไง?” เหยียนปู้กุ้ยถลึงตาใส่
“ผม...” เหยียนเจี่ยเฉิงไม่เต็มใจสักนิด แต่พอเห็นสีหน้าพ่อที่เหมือนกำลังบอกว่า ‘กล้าพูดว่าไม่สิ แล้วจะตีให้ตาย’ เขาก็ไม่กล้าพูดออกมา
เขารู้ว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่จะได้เรียนวิชาชีพ ถ้าพลาดไป ต่อจากนี้คงทำได้แค่มองคนอื่นในเรือนสี่ประสานมีหน้ามีตาเท่านั้น
“เต็มใจ...ผมเต็มใจ...” สุดท้ายเหยียนเจี่ยเฉิงก็ได้แต่ก้มหน้า เสียงเบาจนแทบเหมือนยุงร้อง
“พูดให้ดังกว่านี้! ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง?”
“ผมเต็มใจ!” เหยียนเจี่ยเฉิงกลั้นใจตะโกนออกมาเสียงดัง