กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ถอดกางเกงสวี่ต้าม่าวแล้วมัดเขาไว้
ระหว่างทางกลับเรือนสี่ประสาน บรรยากาศอึมครึมราวกับท้องฟ้าก่อนพายุฝน
อี้จงไห่มองฉินหวยหรูที่ดูเหม่อลอย ดวงตาแดงก่ำ แล้วถอนหายใจยาวในใจ เขาคิดว่าเธอคงเห็นสภาพน่าเวทนาของเจี่ยตงซวี่ เห็นสามีภรรยาต้องแยกจากกัน จึงรู้สึกเศร้าใจ
“หวยหรู” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง พลางปลอบด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าอ่อนโยน “อย่าเสียใจมากไปเลย ตงซวี่แค่เจอเคราะห์หนักชั่วคราว มีอาจารย์อยู่ทั้งคน รับรองว่าจะช่วยให้เขาหายดี แล้วกลับบ้านได้เร็วๆ”
ฉินหวยหรูได้ยินดังนั้น ร่างกายสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เธอก้มหน้าแล้วตอบเบาๆ ว่า “อืม”