กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 131 เจี่ยจางซื่อออกเดินทาง เจี่ยตงซวี่เสียสติ
ฉินหวยหรูพูดไป น้ำตาก็ไหลพรากราวกับไข่มุกที่ขาดสาย ทั้งตัวร้องไห้จนงดงามน่าสงสาร
เฉิงซูไห่มองเธอในสภาพนั้น ใจแข็งๆ ที่มีอยู่ก็เริ่มอ่อนลงอีกครั้ง
เขาทนเห็นผู้หญิงร้องไห้ไม่ได้ที่สุด
โดยเฉพาะผู้หญิงสวยๆ
เขาถอนหายใจ ก่อนดึงฉินหวยหรูเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู
ค่ำคืนนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะเป็นอีกคืนที่ไม่มีใครได้นอน
หลังจากนั้น ฉินหวยหรูเอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเฉิงซูไห่ ใบหน้าเปื้อนสีแดงระเรื่อแห่งความพึงพอใจ
“พี่ใหญ่เฉิง ต่อจากนี้…ฉันก็เป็นคนของพี่แล้วนะ”
เฉิงซูไห่ลูบแผ่นหลังเนียนลื่นของเธอ ในใจสับสนวุ่นวาย